شرح قصیده ی ایوان مداین

شرح ابیات و آرایه های ادبی قصیده ی «ایوان مداین» خاقانی

(درس پنجم ادبیات 2 پیش دانشگاهی علوم انسانی)

 

                                                                                                                                                        تدوین:                         

اکبر یحیوی                       

                                                                دبیر مقطع متوسطه و                 

پیش دانشگاهی شهرستان نکا           

            

پیشگفتار

قصیده ی ایوان مداین از معروف ترین قصاید خاقانی است که عامه ی مردم آشنای به ادب فارسی آن را می دانند، بلکه  می توان گفت خاقانی بدین قصیده شناخته شده است. در این قصیده زوال نعمت های دنیا و عظمت و جلال سلاطین ساسانی را مطرح کرده و آن را آیینه ی عبرت قرار داده است. پیش از خاقانی «بُحتُری»، شاعر عرب، در قرن سوم (206- 284ه.ق) قصیده ی «المدائن» را (که در بحر خفیف و دارای 56 بیت است) در وصف ایوان مداین و بیان عظمت دولت ساسانی سروده بود، این قصیده از نوادر اشعار عرب به شمار می آید. «بحتری قصیده ی خود را تنها برای بیان زیبایی کاخ ساسانیان و عظمت و قدرت سازندگان آن و نعمتی که از سوی آنان بر عرب رفته است سروده. در صورتی که خاقانی در سرودن قصیده ی خود به پند و اندرز نظر داشته و این موضوع خود از مطلع قصیده او نمایان است.» (محمود انوار،1383: 48)

«قبل از بحتری بعضی از شعرای عرب درباره ی ساسانیان و ایوان مداین شعر سروده اند و یا لااقل نام شاهان ساسانی یا پایتخت ایشان را برای مثال در اشعار خود آورده اند از آن جمله «عنتره بن شدّاد عیسی» شاعر مشهور جاهلی در مدح خسرو انوشیروان قطعه ای سروده است. گروهی از بزرگان و شعرا بعد از خرابی بر این ایوان گذشته اند مثلاً حضرت علی بن ابی طالب (ع) بر این ایوان می گذرد و این بیت «اسود بن یعفر» را می خواند که:

                               و دار نَدامی عَطّلُوها و اَدلَجوا     

               بها أثَرٌ مِنهُم جدیدٌ و دارسُ.» (همان: صص19 و20)

«خیّام» نیز در رباعی زیر همگان را به عبرت آموزی از ویرانه های کاخ شکوهمند دیروزین فرا خوانده بود:

«آن قصر که با چرخ همی زد پهلو،     

                                  بر درگهِ او شهان نهادندی رو،

                                  دیدیم که بر گنگره اش فاخته ای،       

بنشسته، همی گفت که: کوکو کوکو!»

خاقانی در سفر دوم حج (سال 569 ه. ق) در بازگشت از مکّه بر ایوان مداین گذر کرده و شکوه از دست رفته ی ساسانیان را به یاد آورده و این قصیده را سروده است. اصل قصیده دارای 42 بیت، در وزن «مفعولُ مفاعیلن مفعولُ مفاعیلن» و بحر «هزج مثمّن اخرب» است.

با توجه به شیوه ی سخن خاقانی که اجتناب از سادگی و روی آوردن به کنایه، تشبیه و استعاره است، در این نوشتار به شرح ابیات و توضیح نکات بلاغی قصیده ی مذکور، با بهره گیری از شروح معتبر (که در منابع ذکر شده) پرداخته شده است.

برای مشاهده ی شرح قصیده بر روی ادامه ی مطلب کلیک فرمایید.

  

ادامه نوشته

در پاسخ به درخواست

در پی ثبت جزوه ای با عنوان «بحث کامل درباره ی واج و تکواژ» در چند پُست پیشین، برخی همکاران خواستار آن شدند که بخش دیگری از این جزوه که شامل ساختمان واژه و اجزای جمله های ساده است نیز در وبلاگ گنجانده شود. به آگاهی این همکاران محترم می رساند که مباحث مربوط به ساختمان واژه و جمله های ساده شامل نمودارهای متعددی است و متاسفانه از همین رو ثبت آن در وبلاگ با مشکلاتی فنی روبرو می شود. ان شا الله در صورت رفع این مشکلات، درخواست شما همکاران گرامی اجابت خواهد شد.    

پاسخ به پرسش

از: گروه زبان و ادبيات فارسي سازمان آموزش و پرورش مازندران

به: گروه زبان و ادبيات فارسي شهرستان نوشهر

موضوع : پاسخ به پرسش

 

با سلام و درود خدمت سرگروه محترم و ساير همكاران گرامي، نظر گروه ادبيات سازمان در باره ي پرسش هاي مطرح شده، بدین گونه به آگاهي مي رسد:

1- در مورد تناقض گويي كتاب كاملا با شما هم عقيده ايم؛ اما در مورد عبارت «آن ها با اسب حركت كردند، ما نيز به دنبالشان» كه با توجه به مطلب شماره ي 18 درس سوم زبان فارسی 3 آن را نادرست در نظر گرفته اید، توجه شما را به بیاموزیم صفحه ی  138 زبان فارسي سال اول جلب می نماییم که مربوط به همین بحث است و در آن جا از اصطلاح «درست تر» استفاده شده است. مولفان در این صفحه از کتاب دو جمله ی «الف) هم آنان درباره ی مطبوعات مقاله نوشتند هم ما نوشتیم» و «ب) هم آنان درباره ی مطبوعات مقاله نوشتند هم ما» را به عنوان مثال ذکر و سپس چنین نتیجه گیری می کنند که «جمله ی الف درست تر است». بنابراین از نظر مولفان کتاب درسی، آوردن عباراتی چون «آن ها با اسب حرکت کردند، ما نیز به دنبالشان» نادرست نیست بلکه درست تر آن است که در این گونه عبارات، نهاد با فعل مناسب خود بیاید.

2- در مورد واژه ي «دست بوس» كه كتاب آن را اسم مركب در نظر گرفته است، ما نیز هم چون شما معتقديم كه این واژه از نظر «نوع» صفت مركب است؛ اما در برخي جملات، جانشين اسم مي گردد كه در اين صورت جزءِ مقوله ي اسم محسوب مي شود ( البته فقط در همان جمله). مثلا در جمله ي «من به دست بوس پدرم رفتم»، «دست بوس» به معني «دست بوسي» است و «اسم» به شمار می آید. البته در درس هجدهم زبان فارسي سال دوم (صفحه ي 109) اشاره شد ه است كه گاهي صفت ها با مقوله ي اسمي مشتركند اما به نظر مي رسد اين گفته ي كتاب هم نمي تواند مجوزي براي قرار گرفتن «دست بوس» در جمع اسم هاي مركب باشد . 

3-     در مورد  تكيه ی فعل «داشتم مي رفتم» به پست قبلي این وبلاگ (پاسخ به پرسش هاي شهرستان نور) مراجعه فرمایید.

 

                                                                    با سپاس

                                                          گروه زبان و ادبيات فارسي

                                                    سازمان آموزش و پرورش  مازندران  

پاسخ به پرسش

از: گروه زبان و ادبیات فارسی سازمان آموزش و پرورش مازندران

به: گروه زبان و ادبیات فارسی شهرستان نور

موضوع: پاسخ به پرسش

 

با سلام و درود خدمت جناب آقای شعبان توکلی، سرگروه محترم ادبیات نور، و بقیه ی همکاران این شهرستان، نظر گروه ادبیات سازمان درباره ی پرسش های مطرح شده ی زیر به آگاهی می رسد:

پرسش 1: کلماتی مثل «برخی» و «بعضی» چند تکواژ دارند؟

پاسخ: کلمه ی «برخی» در اصل از دو تکواژ «برخ + ی» تشکیل شده است. در فرهنگ بزرگ سخن، در ذیل مدخل «برخ» می خوانیم: «1- بخش، قسمت    2- بهره و نصیب».

در ذیل مدخل «برخی» نیز می خوانیم: «1- بعضی   2- قسمتی، پاره ای، بخشی». (ر. ک. فرهنگ بزرگ سخن، دکتر انوری، ج 2، صص 899 و 901).

کلمه ی «بعضی» نیز در اصل از دو تکواژ «بعض + ی» تشکیل شده است. در همین فرهنگ در ذیل کلمه ی «بعض» می خوانیم: «بخشی از هر مجموعه؛ مق. کل»

در ذیل کلمه ی «بعضی» نیز می خوانیم: «بخش نامعینی از یک مجموعه، گروه یا مقدار». (همان، ص 991)

تکیه ی اصلی در تلفظ دو کلمه ی «برخی» و «بعضی» بر روی هجای نخست آن ها است.

حال این پرسش پیش می آید که آیا ساخت تاریخی این دو واژه فراموش نشده است؟ در پاسخ باید گفت که ساخت تاریخی کلمه ی «برخی» فراموش شده تر از کلمه ی «بعضی» است. 

پرسش 2: آیا فعل «بایستم» مجهول می شود؟ در صورتی که پاسخ آری است، مجهول آن را ذکر کنید (با دلیل).

پاسخ:  فعل «بایستم» ناگذر است بنابراین نمی توان آن را مجهول کرد.

البته در متون کهن مصدر «ایستادن» را با تکواژ «ان» گذرا می کرده اند (ایستاندن یا ایستانیدن)، چنان که در تاریخ بیهقی آمده است: «آنان را ایستانیده بودند که از بغداد آمده اند».

بنابراین فعل «بایستم» را می توان پس از گذرا کردن، بدین صورت مجهول کرد: «ایستانده شوم» یا «ایستانیده شوم». البته همان گونه که شما نیز تایید می فرمایید این فعل در فارسی معیار امروز کاربردی ندارد مگر آن که در متون کهن نمونه ای برای آن یافت شود.   

پرسش 3: افعالی مثل «افتاد، کشت، گریست، خرید، پوشید و افشاند» چند تکواژ دارند؟

پاسخ: این افعال دارای تکواژ ماضی ساز هستند، بنابراین تکواژهای آن ها عبارتند از:

افتاد ← افت + اد + Ø                    کشت ← کش + ت + Ø

گریست ← گری + ست + Ø            خرید ← خر + ید + Ø

پوشید ← پوش + ید + Ø                 افشاند ← افشان + د + Ø

برای آگاهی بیشتر می تواند به جزوه ی «بحث کامل درباره ی واج و تکواژ» که در پُست پیشین این وبلاگ گنجانده شده است، رجوع فرمایید.

پرسش 4: در ماضی التزامی، تکیه بر روی کدام هجاست؟ ماضی مستمر و مضارع مستمر چند تکیه و تکواژ دارند؟

پاسخ: در ماضی التزامی (همانند ماضی بعید و نقلی) تکیه ی بر روی هجای پایانی صفت مفعولی قرار می گیرد: رفته باشد

درباره ی تکیه ی ماضی مستمر و مضارع مستمر، نظر سه تن از مولفان کتب درسی و کتب راهنمای زبان فارسی به شرح زیر است:

نظر دکتر وحیدیان کامیار(مولف کتاب درسی): این افعال به سبب شکاف پذیری (دارم درس می خوانم)، دو فعل هستند و دو تکیه دارند که یکی از این تکیه ها بر روی هجای پایانی فعل کمکی و دیگری بر روی هجای آغازین فعل اصلی (می) قرار می گیرد:

داشتم می رفتم / دارم می روم

نظر آقای غلامرضا عمرانی (مولف کتاب درسی): تکیه بر روی هجای پایانی فعل کمکی است: داشتم می رفتم / دارم می روم

نظر آقای عزتی پرور(مولف کتاب راهنمای زبان فارسی): تکیه ی بر روی هجای آغازین فعل اصلی (می) است: داشتم می رفتم / دارم می روم

درباره ی تعداد تکواژهای این دو فعل هم باید گفت:

مضارع مستمر:

اگر در ساخت مضارع مستمر تکواژ گذراساز «ان» وجود نداشته باشد، همه ی شخص های آن دارای پنج تکواژ است:

دارم می روم ← دار + -َ م + می + رو + -َ م

اما اگر در ساخت مضارع مستمر تکواژ گذراساز «ان» وجود داشته باشد، همه ی شخص های آن دارای شش تکواژ است:

دارم می خندانم ← دار + -َ م + می + خند + ان + -َ م

ماضی مستمر:

اگر در ساخت ماضی مستمر تکواژ ماضی ساز و تکواژ گذراساز «ان» وجود نداشته باشد، همه ی شخص های آن دارای پنج تکواژ است:

داشتم می رفتم ← داشت + -َ م + می + رفت + -َ م

داشت می رفت ← داشت + Ø + می + رفت + Ø

اگر در ساخت ماضی مستمر تکواژ ماضی ساز وجود داشته باشد، همه ی شخص های آن دارای شش تکواژ است:

داشتم می خوردم ← داشت + -َ م + می + خور + د + -َ م

داشت می خورد ← داشت + Ø + می + خور + د + Ø

اگر در ساخت ماضی مستمر، هم تکواژ ماضی ساز و هم تکواژ گذراساز «ان» وجود داشته باشد، همه ی شخص های آن دارای هفت تکواژ است:

داشتم می خنداندم ← داشت + -َ م + می + خند + ان + د + -َ م

داشت می خنداند ← داشت + Ø + می + خند + ان + د + Ø

     

 

                                                                      با سپاس                        

                                                            گروه زبان و ادبیات فارسی             

                                                       سازمان آموزش و پرورش مازندران       

جزوه ی آموزشی

بحث کامل درباره ی واج و تکواژ

 

                                                                                                 تدوین:                            

                                                                                            علیرضا قاسمی                        

                                                                                عضو گروه زبان و ادبیات فارسی ِ             

                                                                               سازمان آموزش و پرورش مازندران  

         

پیشگفتار: 

یکی ازدروس دوره ی متوسطه، درس زبان فارسی است که از یک سو طرح مباحث جدید دستوری و زبان شناسی در آن و از دیگر سو مسکوت ماندن بسیاری از مباحث مهم توسط مولفان، موجب شکل گیری پرسش های فراوانی در ذهن همکاران شده که متاسفانه بسیاری از این پرسش ها تاکنون بی پاسخ مانده است.

جزوه ی حاضر بخشی از جزوه ی مفصلی است که در اصل برای تدریس در دوره ی ضمن خدمت زبان فارسی تدوین شد و در اختیار همکاران حاضر در دوره قرار گرفت. این جزوه شامل مباحث واج، تکواژ، ساختمان واژه، اجزای جمله های ساده (به ویژه بحث انواع متمم) و سوالات کنکوری مرتبط با هر یک از این مباحث بوده که در این پُست، بحث مربوط به واج و تکواژ گنجانده شده است.

در تدوین این جزوه از منابع گوناگونی استفاده گردیده و در بسیاری موارد به نظرات مولفان کتب درسی (به ویژه آقای غلامرضا عمرانی و سید بهنام علوی مقدم) که در جلسات گوناگون یا در مقالات خود اظهار داشته اند، استناد شده است. از دیگر منابع می توان به برخی کتب دستوری و زبان شناسی، مقالات شماره های گوناگون مجلات رشد و پویه (فصل نامه ی دبیرخانه ی کشور)، فصل نامه ها و گاهنامه های ادبی استان های گوناگون کشور و نیز کتب کمک آموزشی- که خود نگارنده دستی در تالیف چند مورد از آن ها برای یکی از موسسات معتبر را دارد- اشاره کرد.

در پایان ضمن سپاس از همکاران فاضل خویش در گروه ادبیات سازمان، آقایان ابوالحسن سلیمانی و محمدمهدی خطیبی، به پاس نظرات ارزشمندشان، این مجموعه را به همه ی دبیران ارجمند و نستوه ادبیات استان مازندران تقدیم می نمایم و چشم به راه انتقادهای سازنده ی همه ی بزرگواران هستم.

برای مشاهده ی جزوه روی ادامه ی مطلب کلیک بفرمایید.
ادامه نوشته

اعلان

 آقا  یا خانم محترم  (م ) برای تهیه ی کتاب ادبیات جاده ای  با آقای سلیمانی تماس بگیرید.

یک رباعی

در دل هوس اوج گرفتن دارم                 پژمرده ام و میل شکفتن دارم

منگر به سکوت تلخ و ناخواسته ام         صد سینه سخن برای گفتن دارم

 

با تشکر : سلیمانی تپه سری

سپاسگزاری

از همکاران محترم زیر به پاس بازدید از وبلاگ و ثبت نظرات ارزشمند تشکر می نماییم و چشم به راه نظرات ارزشمند دیگر همکاران محترم نیز هستیم:

جناب آقای کریم کرد اسدی

جناب آقای محمد آقاجانپور

جناب آقای غلامعلی غلام پور

جناب آقای شعبان توکلی

جناب آقای جلیل غدیری

و سرکار خانم کبری محمدنژاد 

سلامی و کلامی

سلام

از همه ی دوستانی که سری به ما می زنند متشکریم.

دوست گرامی آقای رجایی از تنکابن درخواست شما اجابت شد.

همکار محترم آقای عباسی از ساری ناحیه ی دو از دقت نظر شما در بازدید وبلاگ ممنونیم.

همکاران محترم آثار قلمی خود را تایپ شده در سی دی یا دیسکت ارسال دارند تا در وبلاگ مورد

استفاده قرار گیرد.

شعر لحظه ی دیدار

سلام

شعر لحظه ی دیدار به همه ی همکاران عزیز تقدیم می گردد آنان که بهترین لحظه های زندگیشان

لحظه ی دیدار با شاگردانشان است.

با درود   ابوالحسن سلیمانی تپه سری

 

ادامه نوشته

چند رباعی از دکتر دیری

با سلام به شما فرهیختگان

دکتر محمدرضا دیری از همکاران فاضل و صاحب ذوق ما در استان است . ایشان به تازگی موفق به اخذ

درجه ی دکتری در رشته ی زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه شیراز شده است .موضوع پایان نامه ی

ایشان: «تحلیل روان شناختی آثار سعدی و تطبیق آن با برخی از مکاتب روان شناسی نوین » است.

ایشان دستی توانا در سرودن شعر به ویژه رباعی دارند که مجموعه ای از آن منتشر خواهد شد.

در اینجا چند رباعی ایشان را می خوانید:

ادامه نوشته